สุภาษิตญี่ปุ่น

  การเรียนรู้สุภาษิต สำนวน คำพังเพย หรือคำคม ของแต่ละประเทศ ถือได้ว่าเป็นเส้นทางลัดในการเรียนรู้ขนบธรรมเนียม ศิลปะ วัฒนธรรม และประวัติศาสตร์ ของประเทศนั้นๆ ได้เป็นอย่างดี เนื่องจากสุภาษิตของแต่ละประเทศ จะสอดแทรกชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนในอดีตไว้ด้วย

     ยกตัวอย่างเช่น "ไก่ได้พลอย" เป็นสุภาษิตพื้นบ้านของไทย ซึ่งแสดงถึงสัตว์เลี้ยงพื้นบ้านและอัญมณีของประเทศไทย ในขณะที่ประเทศญี่ปุ่นก็มีสุภาษิตที่มีความหมายเดียวกัน คือ "หมูได้ไข่มุก" หรือ "แมวได้เหรียญกษาปณ์ทอง" ซึ่งแสดงถึงสัตว์เลี้ยงพื้นบ้าน และสิ่งมีค่าของประเทศญี่ปุ่นไว้เช่นเดียวกัน

     สุภาษิตและคำพังเพยของประเทศญี่ปุ่น มีทั้งส่วนที่นำมาจากสุภาษิตจีนและส่วนที่เป็นของญี่ปุ่นเอง ซึ่งเมื่อรวมรวมกันแล้ว จึงมีจำนวนมากถึงประมาณ 2,000 สำนวน ทำให้เป็นการยากลำบากในการเรียนรู้และจดจำเป็นอย่างยิ่ง

     นอกจากนี้ ปัญหาที่สำคัญที่สุดในการศึกษาสุภาษิตญี่ปุ่น คือ ไม่มีตำราการเรียนการสอนภาษาญี่ปุ่นให้กับชาวต่างชาติ ทำให้ต้องศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง ซึ่งเป็นเรื่องที่ลำบากเป็นอย่างมาก อีกทั้งคนจำนวนไม่น้อยก็มักจะประหม่าหรือกระดากที่จะพูดสุภาษิตกับคนญี่ปุ่น ทำให้คนต่างชาติส่วนใหญ่มักจะหลีกเลี่ยงการพูดสุภาษิตหรือสำนวนต่างๆ ในภาษาญี่ปุ่น แม้จะเป็นสำนวนพื้นๆ ที่คนญี่ปุ่นใช้กันบ่อยๆ จนเป็นปกติก็ตาม